Hi Blog! Isang taon na pala tayong magkasama! Lumipas ang mga panahon ng una kitang makita, lugmok ako nun. Binalikan ko ang una kong post sayo, puro heartaches at kadramahan tungkol kay F lang naman ang laman. Alam ko sinisuka mo na ka-emohan ko nun. Pero hanggang ngayon sinusubukan kong isipin paano kung naging kami. Ewan kaya nga kinalimutan ko na siya (ano daw?). Pero sa totoo lang wala na kong nararamdaman sa kanya. :) Iyan ang totoo sigurado ako diyan.
Alam ko masaya na siya sa kinalalagyan at kinakasama niya ngayon. Masaya na rin ako para sa kanya kahit na inalis niya sa ko friendlist niya sa facebook, kahit wala ng pansinan, kahit dati close kami ngayon hindi na ulit magkakilala, kahit ilang beses ko siyang iniyakan, kahit dati mas pipiliin kong hindi pumasa ang grades pumasa lang ako sa puso niya (sa kasamaang palad binagsak ko parehas). Minahal ko pa rin siya ng buo. I miss the days.
Marami na rin akong nakwento kay blog. Hindi ko nga lang naikukwento lahat kasi minsan nahihiya pa ko. Sana this coming year marami akong makwento mapa English man o Tagalog. Alam ko kasi minsan dumudugo na din ilong nito ni blog eh kaka English ko pero carry lang ang trip. Maraming “sana” akong gusto mangyari sa 2012. Sana mabago ang lahat. Nararamdaman ko may kakaibang mangyayari eh. Oo, I can feel it! Kahit slight lang. May magaganap talaga, wag sana masama. Sana dumami followers ko, sana rin mapalitan ko na yung relationship status ko sa facebook, sana maging friends na ulit kami ni F, sana maging 4th year college na ko sa pasukan (Diyos ko po naman), sana dumami pera ko. Yun lang.
Gusto ko rin pasalamatan lahat ng naging participants ng blog na ito (kahit konti lang kayo happy ako). Sa mga naging kasa-kasama ko this year sa blogosphere! Ang laki ng utang ko sa inyo. Kahit dun sa mga nagpopost sa chatbox ko na hindi ko maintindihan ang salita, I love you all!
May gusto pala akong i-post kay blog kaso nahihiya pa ko. Sinabi ko nga! Mahiyain ako eh. Mag-gagather muna ako ng lakas ng loob. Tungkol muli sa mga kahalayan sa buhay ko. Ahheeem! Change topic, kung mapapansin niyo may bago kay blog. Meron na rin siyang status message sa baba ng header. Improving diba?
Call me an emo pero I‘ll leave this song for you. Haaayyy namiss ko siya, nabuo tong blog dahil sa kanya.
This has been Ken of Solitary Outbreak. See yah punks!
Pero seriously, I‘m grateful that I have reached this stage of blogging. I wish this blog more years to come.
