happy first ♥

Hi Blog! Isang taon na pala tayong magkasama! Lumipas ang mga panahon ng una kitang makita, lugmok ako nun. Binalikan ko ang una kong post sayo, puro heartaches at kadramahan tungkol kay F lang naman ang laman. Alam ko sinisuka mo na ka-emohan ko nun. Pero hanggang ngayon sinusubukan kong isipin paano kung naging kami. Ewan kaya nga kinalimutan ko na siya (ano daw?). Pero sa totoo lang wala na kong nararamdaman sa kanya. :) Iyan ang totoo sigurado ako diyan.

Alam ko masaya na siya sa kinalalagyan at kinakasama niya ngayon. Masaya na rin ako para sa kanya kahit na inalis niya sa ko friendlist niya sa facebook, kahit wala ng pansinan, kahit dati close kami ngayon hindi na ulit magkakilala, kahit ilang beses ko siyang iniyakan, kahit dati mas pipiliin kong hindi pumasa ang grades pumasa lang ako sa puso niya (sa kasamaang palad binagsak ko parehas). Minahal ko pa rin siya ng buo. I miss the days.

Marami na rin akong nakwento kay blog. Hindi ko nga lang naikukwento lahat kasi minsan nahihiya pa ko. Sana this coming year marami akong makwento mapa English man o Tagalog. Alam ko kasi minsan dumudugo na din ilong nito ni blog eh kaka English ko pero carry lang ang trip. Maraming “sana” akong gusto mangyari sa 2012. Sana mabago ang lahat. Nararamdaman ko may kakaibang mangyayari eh. Oo, I can feel it! Kahit slight lang. May magaganap talaga, wag sana masama. Sana dumami followers ko, sana rin mapalitan ko na yung relationship status ko sa facebook, sana maging friends na ulit kami ni F, sana maging 4th year college na ko sa pasukan (Diyos ko po naman), sana dumami pera ko. Yun lang.

Gusto ko rin pasalamatan lahat ng naging participants ng blog na ito (kahit konti lang kayo happy ako). Sa mga naging kasa-kasama ko this year sa blogosphere! Ang laki ng utang ko sa inyo. Kahit dun sa mga nagpopost sa chatbox ko na hindi ko maintindihan ang salita, I love you all!

May gusto pala akong i-post kay blog kaso nahihiya pa ko. Sinabi ko nga! Mahiyain ako eh. Mag-gagather muna ako ng lakas ng loob. Tungkol muli sa mga kahalayan sa buhay ko. Ahheeem! Change topic, kung mapapansin niyo may bago kay blog. Meron na rin siyang status message sa baba ng header. Improving diba?

Call me an emo pero I‘ll leave this song for you. Haaayyy namiss ko siya, nabuo tong blog dahil sa kanya.

This has been Ken of Solitary Outbreak. See yah punks!

Pero seriously, I‘m grateful that I have reached this stage of blogging. I wish this blog more years to come.

❚ it was all drawn out in water

mahilig ako magpost ng kalasingan pero this one id say is a little spiced, though. this happened a few weeks ago.

taken during

i am wondering how long have i been in this state — instinctively quenching myself in thirst of being not alone. well, i‘m a happy-go-lucky guy which makes others think that i may not be serious in life. little they know, at my back lies a somber one.

sometimes i think i may be lacking something. or maybe it‘s tha charisma. or maybe my disheartening past experience is calling the shots. or maybe again it‘s my sexuality that i‘m still here in my dim closet. though, i never have any intentions of becoming too loud of being that for i want to stay the same and i want to keep it occult. but how am i going to enter into something if do not know who i am.

last night i wasn't really expecting something. there was an annual event in school where all year levels would come celebrate the night with booths, shows, lights, sky lanterns, fireworks, and what not. and there was a loud music while all of us danced frenziedly. it was an exhausting night so i looked up for my friends to take the smoldering heat to a break before we all collapse. it took me no more than five minutes to find them but as i found them, they were with quite a few companion.

you wanna join a drink?

i never renounce any invitations like that. when it comes to drinking, it would always be hard for me to say no. thereafter, in the middle of the crowd i sought and invited, too my best friend who told me she quit drinking and will just have something to drink other than alcohol. are you trying to be a comedienne? just tell me so i would laugh my ass off. i thought it was me being a malevolent influence to her.

it was all set for us to go to a place where we would spin our heads. it was my first time to get there, and rumors said that students from our college were banned in the vicinity for some brawling matters. nevertheless, we still made our way in. honestly, aside from its electrifying blue lights in front of the bistro, there wasn't any festive in the place compared to other places i‘ve been. anyway, i personally disliked the place.

since it was an unplanned carousal, we were skimping ourselves on what to drink. and so a night with malt bottles. it took us five to six buckets of beer to spend the night high. what made us more euphoric than we should‘t be were our consecutive bottoms up like a machine. we were actually calling it a night though when someone proposed a dare. a dare which pulled us into some dirty things and thus, we ordered another bucket to stay liquored up.

the dare: kiss the opposite sex. it was the group who is doing all the teasing and random pairing, so there‘s  no turning back.

it wasn't long before i realized i had kissed two girls; the one with my friend and the other one was someone i don't  know whom i thought a good kisser since she tried to tongue me. perhaps,  i was a disappointment for her by not returning back or didn't at least have an initiative to roll in.  well, for a person like me whose not used of these stuff or sort of things, it came to me as obscure but at same time interesting. so perked up since i had the camera, everything was recorded as no one would finish kissing unless captured. in which case, the trails and all the evidences and all things that would put them right into corner were on me.

everyone was going wild. there were some that caught our attention who both peed downstairs but were so held up as if they have no plans coming back. for all one knows, they could be taking on the best part of it. and some even makeout with the same sex. it came to my senses that this is all fucked up but fuck it.

fortunately, i was still able to pull myself together and ride home. however to top it all, right after the next day i asked myself as i was passing by them a ghost, did something happened last night?

it was all drawn out in water, wasn't it?

silang dalawa nanaman?

Ilang araw din pala akong nawala. Masyado akong naging busy kumakailan. Lintik kasi na nursing to bakit ba ito kinukuha ko. Gusto ko sanang lumipat ng course pero sayang, malapit na rin akong makapagtapos. At tsaka no choice din ako kasi sigurado walang papayag kung lilipat man ako. Baka bugbugin lang ako ng tatay ko at palayasin ng nanay ko. Sa totoo lang delayed student ako. Dapat 4th year na ko sa pasukan eh. Dapat ilang buwan na lang magtatrabaho na ko bilang callboy este call center agent. Yun kasi balak ko unang pasukan pagkagraduate ko. Ewan ko kung bakit yun gusto ko. Gusto ko lang maexperience. Wala naman akong balak na sirain lang ang apat na taon kong pag-aaral ng nursing. Alam ko rin kasi makakarating akong US for sure. Halos lahat kasi ng kamag-anak ko nandun na, may lolo pa akong kano na gustong-gusto akong dalhin dun. Kaya hindi ko problema ang pagpunta dun kung tutuusin. Isa pa 100% passing rate yata ang nursing school na pinapasukan ko kaya sigurado hindi ko poproblemahin pumasa sa mga nursing exams.

Sa kabilang dako ng pagyayabang ko, iba talaga ang feeling ng nakakapasa - mapapasigaw ka talaga at mapapamura. Pumasa kasi ako sa Pharmacology removal exam ko. Subject na pangalawang beses ko na kinuha dahil sa walang-awa naming prof na puro pagbabasa sa projector ang alam gawin. Nung araw na nirelease yung results tuwang-tuwa ako sa nakita ko. Sa wakas hindi ko na rin makikita ang mukha nitong prof ko na mukang mala-Stairway to Heaven pumorma at sa wakas hindi na rin ako magsusummer class pa. Aking-akin ang summer ko. Aba apat na araw yata akong nag-aaral mula umaga hanggang gabi. Kasama pa nito, nagdasal ako kay St Joseph of Cupertino para ipasa ako. Ako ba talaga yun? Bumabait kasi pag may kailangan eh hehe...

Umalis agad yung isa kong barkada na pasado rin. Aalis daw sila ng mga kagrupo niya sa Nursing Research. Celebration sa pagtatapos ng final term. Mag Eenchanted Kingdom daw sila. Kaya naiwan ako sa klasrum kasama ang ibang barkada ko. Nagsimula na magsalita si prof para i-review ang bawat tanong sa exam. Wala pang tatlong minuto bumalik agad si Renz. Sumesenyas na lumabas ako ng klasrum. Agad-agad naman akong lumabas. Walang hiya-hiya sa prof na dati naman bumubuwelo pa ko kung lalabas ng klasrum, ngayon dire-diretso akong lumabas.

Tinatanong niya kung gusto ko daw bang sumama. Eh wala nga akong pera. 400 lang nasa wallet ko. Hindi kasya yun para sa malalayong lakaran tulad ng EK.

Popondohan daw nila ako. Aba ayos sakin yun biyaya na bakit ko pa pakakawalan. Palibhasa pasado kaya cool sakin kahit anong mangyari. Bumalik ako ng klasrum para kunin ang bag ko at dali-daling lumabas. Sori prof pero tapos na tayo. Tapos na rin ang dalawang sem nating paghaharap at pahihirap.

Pagbaba nakita ko ang grupo na pupuntang EK. Binigyan agad ako ng P350 ng isang kaibigan ko rin na kasama sa EK. Uyy Salamat, sambit ko.

Walang hiya P350 EK? Seryoso? Kung susumahin P750 kasama ng pera ko. Huling punta ko ng EK 1400 ang gastos ko. Jusko po saan ako pupulutin nito. Magmumukang pulubi ako sa kanila pag nagpatuloy to. Gusto ko na sanang magback-out dahil sa ganung kaliit na pera. Pero bulong sakin nung babaeng kaibigan ko rin, wag ka mag-alala meron pa ko dito kung kulang.

Habang nasa byahe dahil nagcocommute lang kami, naisip ko sana hindi na lang ako sumama. Dyahe kasi kahit saan ko tingnan. Isa pa nakapanguniform ako. Bitbit ko pa sa likod ang libro ko ng Pharma. Halatang biglaan. Paalam ko pa naman sa ermats ko na maaga akong uuwi dahil sasamahan ko pa siya sa bibilin niya.

Isa, dalawang oras. Pababang Walter Mart kung saan dito kami binaba ng bus, bungad agad ng mga tricycle drayber na sarado ang EK. Nabasag silang lahat. Nagpira-piraso ang kasiyahan nila. Pwera sakin na naayon ang lahat. Aba, swerte pa rin ako. Lagi yata akong sinuswerte nung pumasok ang  taon na ito. Laging naayon para sakin ang sitwasyon. Hindi na ako nakisama sa usapan nila dahil alam ko sabit lang ako. Makiki-ayon na lang ako kung ano man ang mapagdesisyonan nila.

Ang bagsak namin, Star City. Ayos lang sakin kasi sigurado kakasya ang pera ko dito.

Wala masyadong tao. Weekdays kasi at hindi pa bakasyon ng karamihan kaya talagang halos masolo namin ang mga rides. Halos sumakit ulo ko dahil sa dami naming sinakyan. Sulit ang P350 tiket na ride all you can. 

May nalaman pa akong isang bagay. Sila na pala? Meron kasi akong kinaasarang lalaki dun, si Dub. Bully kasi yun eh. Basta masama siya sa paningin ko. Nalaman ko yun nung naging katabi ko siya sa klase noon. Iba siya magsalita. May kayabangan palibhasa malaki katawan, pakiramdam niya magagawa niya lahat sa pamamagitan ng suntukan. Isip-isip ko, bakit kaya si Dub pa pinili niya? Talagang napapatingin ako tuwing maghoholding hands sila. Nanghihinayang kasi ako sa kanya ang ganda pa naman niya. Para pa naman siyang character sa Final Fantasy.

Kinagabihan pagkatapos ng all out rides, kumain kami sa isang chinese restaurant. Shit!!! Ang mamahal naman ng nasa menu nila! Buti na lang nandyan si Renz para sumalo sa kalahati ng bayad ko. Mas sanay kasi ako sa kanya magpalibre kasi barkada ko talaga yun. Habang kumakain, parang nahati ang grupo sa dalawa kahit nasa iisang lamesa lang kami. Ako naman na nasa gitna, neutral ako sa pakikinig sa magkabila dahil hindi ko naman talaga sila kaclose. Nakakasama ko lang sila pero hindi ko matatawag na barkada bukod kay Renz.

Sa gitna ng kwentuhan, sa puntong hindi inaasahan, narinig ko nanaman ang mga pangalan ng dalawang taong nagtaksil sa akin.  

Kamusta na kayo ni M? Nag-uusap na ba kayo? Hindi pa eh. Bakit Hindi? Galit pa ba kayo? Siguro.

Eh ni Girl1? Hindi na rin. Sino bang unang nanligaw sa inyo? Ako. Nakamove-on ka na ba? Urirat nila.

Eto na siguro yung mga tanong na dadalhin ko habang buhay. Sa totoo lang, hindi ko na mabilang sa mga daliri ko kung ilang beses na akong tinatanong tungkol dito. Isang daang beses na yata simula nung April 5, 2010. Pero hanggang ngayon, kahit wala na ko nararamdaman sa kanilang dalawa, sa mga ginawa nila sakin. Eh parang mas okay na hindi ko na sila makausap pa muli. Mas okay na parang hangin na lang ang isa’t-isa kapag nagkakasalubong. Tutal sanay naman na ko at malamang sila din.

May mga bagay na hindi na dapat ipagpilitan pa. May mga bagay sa mundo na dapat ibaon sa limot. Lalo na kung sarado ang isip nila at parehas pinagtatakpan ang mga butas nila na parang malilinis. Para lang yang plastic balloon. Pagkatapos mong hipan sa maliit na straw ang hangin, kailangan mong ihinto para hindi pumutok. Sigurado bubukas at bubukas ang mga butas kaya kailangan mong i-seal gamit ang labi mo. Pero pagseal mo, kitang-kita ang mga bakas. Di tatagal habang nireremedyuhan mo at pilit ibinabalik ang hangin sa loob, lalabas din ang hangin sa ibang parte kahit anong gawin mo. Ang hangin man ang ginawa nila sa akin at ang mga bakas ay gawa ng mapapapride nilang labi, sigurado di tatagal mahihirapan din sila sa pagtakip nito at sisingaw at sisingaw pa rin sa kanila ang hinipan nila papaloob.

Magiisang taon na pala no. Kamusta na kaya sila. Isip-isip ko sa sarili. Tinignan ko sa cellphone ko si girl1 kanina pero pangalan lang niya ang nandun, walang number. Pagtataka ko sa sarili dahil kahit kelan hindi ko siya dinelete sa contacts ko.

Sundan

120 days of lie part 1(1/2)

120 days of lie part 1(2/2)

120 days of lie part 2

120 days of lie part 3

120 days of lie part 4

120 days of lie part 5

120 days of lie part 6

120 days of lie part 7

120 days of lie part 8

120 days of lie part 9 

the ulcer saga.

ang alam ko pang may edad na ang ganitong sakit. pero bakit sakin pa! ang sarap-sarap kaya kumain!

sabi ng una kong doktor iwasan ang maaasim. sa totoo lang dahil student nurse ako, alam ko na yung pagkain na maasim talaga ang dahilan kung bakit ganito ako ngayon. iniinom ko kasi ang suka at kumakain ng sili, ng literal. halos naiinom ko siya dahil kada kakain ako, hindi mawawala ang suka at sili sa tabi ko. dun ako ginaganahan! minsan pa sa sobrang pagkahumaliw ko sa suka eh mamimitas ako ng kamyas at ibababad sa suka ganun din sa santol. isa pa lumalaklak ako ng suka kasama ang pipino. ako ang umuubos ng hot sauce sa lahat ng kainan namin at may sarili akong hot sauce sa bahay. nung elem ako, araw-araw, umagang umaga, magrerecess ako ng coke in can isama mo pa ang junk foods. mukang tanga pero yun ang mga trip kong pagkain. at mukang tanga rin ako ngayon habang nagdudusa sa kapabayaang ginawa ko.

naalala ko last year jan 1, 2010 12mn eksaktong pagpasok ng bagong taon, habang lahat sila nagpapakasaya sa putukan at handaan at inuman, naroroon ako sa kwarto nakayupi ang katawan. nanunuyo, nilalamig at pinipilit ipitin ang tyan para lang maibsan ang sobrang sakit ng sikmura. napakasama ng pasok ng taon sa isip-isip ko. MALAS at malas talaga kung tutuusin.

hindi lang doon nagtatapos ang kalbaryo ng sikmura ko, matapos ilang buwan nakalipas ganoon nanaman ang sitwasyon at mas malala pa. sa sobrang sakit eh kinailangan pa kong sumugod sa ospital para turukan ng tatlong gamot. tatlong beses din ako nasugod sa ospital last year lang. 

sa lahat ng tinuturok sakin NUBAIN lang ang gusto ko. may anesthetic effect kasi siya at siguradong makakatulog ka. paggising mo whoalaa! tapos na ang problema mo.

nung huling punta ko sinabi ko na gusto kong magpainject ng nubain para matapos na agad ang problemang to. pero sabi ng doktor huwag daw kasi addicting drug daw yun at lagi ko nang hahanaphanapin. kaya tinurukan lang muna ako ng ranitidine at buscopan. nasuka ko sa ospital at nilabas ko lahat ng munggo na kinain ko at tinurukan nanaman ako ng antiemetic(pampawala ng pagsusuka). at wafakels parin sa kanya at kahit nararamdaman kong waepek yung mga naunang gamot. 

pinapilit ko si ermats sa doktor na turukan na ko ng nubain at babayaran naman namin pero nagmatigas si lalaking doktor. isinambit nanaman niya ang mahiwagang salita na "addiction." keberbs ko ba sa addiction na yan. ang punto dito, kailangan ko ng nubain sa oras na itong namimilipit ako. hindi ko naman hihithitin yan habang buhay na parang yosi pagkatapos nito. at tsaka hindi OTC drugs yan para kaadikan ko tsong. alam ko may point din yung doktor pero ego ko lang ang gusto kong sundin sa mga oras na yun.

di kinalaunan, sa pangatlong attempt namin na makiusap sa kanya eh tinurukan din ako ng nubain. sampung minuto pa lang ako nakakatulog dahil sa side effect ng nubain eh ginising agad ako ng hinayupak nadoktor na ito. hindi pa masyado nawawala ang sakit ng tyan ko at gusto kong pang matulog sa kama nila eh minamadaling paalisin na agad ako. baka daw kasi may dumating na pasyente. gabi yun at bibihira ang may itakbo sa ganung oras besides marami pang kama. ang bobo nyang doktor! sobra! sinira nya ang effect ng gamot. tarantado siya porket hindi lang nasunod ang gusto niya na huwag ako paturukan at iconfine na lang, ganun na ang trato niya sa pasyente. palibhasa kikita siya ng malaki pag kinonfine ako.

sisiguraduhin kong hindi na ko babalik sa ospital na yun kahit kelan.

the end!

new year's eve. eto kwento.

saya ng new year.
kasama pamilya eh. share share ng handa tapos pag-iisahin.
then putukan, paagaaw ng barya haha siyempre kasama parin ako dun,
kainan, exchange gifts, palaro  - pinoy henyo(medyo bata pero kwela pag pamilya),
inuman, nood ng petrang kabayo amputa,
tulog ng alas kwatro, gising ng ala sais,
puntang sementeryo, puntang circle.
uwi, tulog, kompyuter.

bihira lang kami magsama-sama ng ganun kaya sinulit todo.
problema nga lang hindi ko kaclose mga pinsan ko. halos lahat sa erpat at ermat side. naiingit nga ako sa mga taong halos barkada na turing sa mga insan nila. yung iba kasi ang layo ng agwat sa edad ko, yung iba may mga sarili nang pamilya at mga basagulero at mga gago lang talaga, yung iba naman malalayo, at yung iba naman family boundaries ek -ek. kaya kung makakasama ko man sila hindi kami ganun magkakaclose. sad nu? buti pa nung bata ako lagi ko silang kalaro. sana hindi na lang pala ko tumanda.

hindi ako naniniwala sa chinese astrology pero naisipan ko magbasa kanina. nalaman ko malas pala talaga ang 2010 ko kasi nga year of the goat ako tapos year of the tiger ang 2010. kung baga, prey ako, weakest ako sa taong yun. tapos ulit binasa ko yung mga ibig sabihin at totoo nga. nagmatch nga siya dun sa nangyari sakin ng 2010. yung tiger pala is yung barkada kong p*tang in*ng traydor na kumikilos palihim. well, tapos na yun nagrereminisce lang haha! ngayon, goodvibes ako, goat at rabbit ba naman magsama, masyadong silang match. parehas gulay kinakain, parehas hindi aggressive kaya puro +++++++++++++ ako ngayong taon.

yun lang. nanghula lang.

P.S.
tingin ko wala pa rin akong lablayf dis year. sumumpa kasi ako dahil nadala ako nung huli. mampepektus lang ako pag may trabaho na ko talaga.