Pages

My photo
Pasig City, NCR, Philippines
Behind that black shaded eye-wear beholds those eyes itching to see a bolder world.

Thursday, 17 February 2011

120 days of lie pt.9

ikaapat na buwan ng kasinungalingan
march

eto na, the most memorable na nakasama ko siya. uuwi daw si girl sa gapo dun sa lola niya. i had no choice as a manliligaw but to escort her there. pero wala akong pera nun, meron lang ako P400-P600 lang yata na naipon ko sa baon ko. mahal ang pamasahe kaya kinailangan ko mangutang sa kagrupo ko sa duty. sabi ko kay girl ihahatid ko siya papunta run tsaka para na rin mameet ko lola niya. isa pa, ipapasyal nya daw ako dun at ipapakila daw sa mga kaibigan niya.

kitams, eto pinakamasarap sa lahat eh you’ll get to meet her relatives. mas makikilala mo siya and vice versa in a way. at very nostalgic yung araw na yun para sakin.

nung araw na yun, nagsinungaling ako sa ermats ko na buong araw ang duty namin kaya lusot na lusot ako. pumasok ako nakauniform, nagpalit sa ospital ng pang-alis, at pumunta sa 7-11 para magkita kami. sumakay ng jeep papuntang UST kasi nandun malapit yung terminal, destination gapo. habang nasa bus nagkwentuhan kami. dun niya kinuwento mga past boyfriends nya at masasabi kong puro tragic ang break-ups niya; sa bagay bihira lang naman ang healthy break-ups. siyempre hindi mawawala sa kwento si karibal M. nakwento niya sakin na umiyak din daw si M sa harap niya (at sa totoo lang wala akong pakialam dun). ilang hours din kami nagstay sa bus, gusto ko gumawa ng moves pero i stayed being mr. nice guy. nung nasa gapo na kami bumili kami ng cake sa red ribbon para sa lola niya. ok diba may pasuhol agad hehe. pagkadating namin sa bahay nila, nilibot niya ko sa bahay nila, kumain, tinignan yung mga picture niya nung bata siya, at nakausap ang lola niya. tapos kung saan saan kami nagpunta. nilakad namin ang mahabang hway para lang makapunta ng starbucks. pati school niya dati dinalaw namin at marami pa.

nung pauwi na we had to catch the last trip ng bus. nasiraan pa yung tryke na sinasakyan namin papuntang terminal kaya we had to walk. i felt sorry kasi pinagod ko siya sabi ko nga ako na lang itetext ko na lang siya kung hindi ako makaabot at makikitulog na lang ako. sabi niya wag na lang baka maligaw pa ko. in the end nakauwi rin ako.

while on the bus she texted me, she said:
thank you sa lahat at wala pa raw nakagagawa ng mga bagay na ginawa ko sa kanya like lahat ng kasweetan and all the efforts of going there.

Our SB Cups

i felt like i had the most of it. pakiramdam ko noon i was already being a boyfriend to her and her accepting me as her man. everything was magical. sana hindi na lang gumalaw yung oras nun and were stuck forever pero wala eh.....

itutuloy....

No comments:

Post a Comment